Varen Varen Het vroor al zeker zeven dagen zelfs de zee zat zowat dicht toen Bram de visser zonder klagen 't koude anker had gelicht De Anna koos het ruime sop zoals ze dat al jaren deed klom tegen hoge golven op waarvan ze gracieus afgleed Schotsen ijs doorkliefde zij met allergrootst gemak Bram zette nog een zeiltje bij Ja Bram verstond z'n vak Plotsklaps klonk een luid gekraak Het kwam vanuit 't vooronder Was daar nu rampspoed in de maak? toen nóg meer helsch gedonder Bram stopte kalm zijn zeemanspijp met Zwaer Van Nelle shag Toen vond hij het beraad pas rijp en overstak het dek Hij daalde af in de kajuit onwetend van het feit dat dit monsterlijk geluid het begin was van een strijd Een ijsfontein verraste hem zowaar als hij daar stond Haar schoonheid stokte zijn adem ze spoot haar ijs in 't rond Groter, mooier was Brams leus en het ijs ontsteeg zijn schuit de visser zag geen andre keus en schopte de fontein er uit Spuitend op de vrije zee had de ijsfontein vrij spel zoog al het water met zich mee het was met recht een kwade kwel 't waterpeil begon te dalen Anna's kiel schoof over grond Visser Bram begon te stralen vissen ov'ral in het rond Rap deed Bram de luiken open Anna's buikje vulde gauw vissen sprongen, krabben kropen t'ander zeefruit volgde trouw Weldra waren ruim en dek één groot levend zeetapijt 't werd weer tijd voor het vertrek Bram die had geen zee van tijd

Bram dichtte kundig elk gat en stormde naar het nest omdat hij water nodig had zag hij 't daar het best hoog torende de boom van ijs inmiddels heus reusachtig Bram sleep snel zijn stalen zeis z'n schede scheen weer krachtig Bi- en triceps zwollen vol gereed voor zware arbeid dra was de waterparasol voltooid en verleden tijd De hitte van Brams pijptabak zou de spuiter pijnen zodat het ijs met groot gemak ging smelten en weer deinen Een ons Van Nelle later was de hitte niet te harden kolkend kokend water smolt d'ijsfontein aan flarden De Anna werd bruusk opgetild als was ze slechts een veder en keerde niet gans ongewild toen op de vloedgolf weder Het dorp liep dankbaar wuivend uit toen ze hoorden van de vangst Geen sterveling betrad de schuit Brams ogen spraken angst De visser vreesde voor zijn dieren geen van hen zou overleven 't zeefruit zou dit niet plezieren en ons Bram nooit meer vrijgeven Door krabben ingesloten zag Bram het meerfruit muiten een kreeft op hoge poten Sprong Bram rap naar de kuiten Door pure angst gedreven, ons Bram was echt geen watje verliet hij d'achtersteven op zoek naar hulp in't stadje Een octopus greep rap het roer en keerde Anna vlug zo vertrok het muitend voer en kwam nimmer meer terug einde