Woud & Mysterie In een diep en duister woud waar reuzeneiken huizen was ooit een grauw kasteel gebouwd op grond met duizend kruizen. Een schuwe graaf had er geleefd moederziel alleen of hij de geest gegeven heeft hardop zeggen durft geeneen Nog nooit had enig dorpeling een woudtocht durven maken Tot op een dag een vreemdeling op 't woudpad was geraken Met een knapzak op zijn rug zijn enige bezit Als voedsel enkel rats en kuch toch was hij reuze fit Starend op een kleine kaart hoorde hij een gil en zag dat hij werd aangestaard door een vrouw met bril Het vrouwke hief een vinger op haar ogen spuwden vuur "Heb jij kolder in je kop?" ze wees hem op een oude muur "Deze muur is ooit gebouwd om nozems vroeg te weren. Wie verder loopt die wordt niet oud Ik zou't dus niet proberen". De reiziger bekeek de muur een koude ril onsteeg zijn huid het weer sloeg om naar nat en guur het water kwam hem tot de kuit De oude vrouw was plots verdwenen en weldra verschoof de muur er vormde zich een poort van stenen wat lag ginder op de luur? Onzeker schreed de trekker voort vreemde blikken in zijn rug toch moest hij verder door die poort richting een verlaten brug Bij elke stap werd het iets kouder duistre krachten waren daar drukkend op de man zijn schouder dit ging mis, t'was zonneklaar het liep al tegen middernacht maar van stilte was geen sprake: er klonk een lange jammerklacht die elk menshart wel moest raken De galm kwam uit een waterput die triest stond naast de brug door droogval los van enig nut slechts bewoond door rat en mug De trekker tuurde naar benee en juist op dat moment kreeg hij plots een zetje mee en landde op z'n krent

op de bodem heerste duister 't was er argwaanwekkend warm uit een holte klonk gefluister in zijn hoofd een groot alarm Een tunnel bleek het hol te zijn waar warme lucht de fluister droeg oude gangen ener mijn waar menig werker rots besloeg trieste blikken, holle ogen oude knieen, groot verdriet onder zware last gebogen hakten zij in het graniet Lang vermiste dorpelingen bleken hier al jarenlang onder brute martelingen aan het werk in deze gang De komst der trekker gaf een schok en legde al het bikwerk stil men zag hem klimmen op een blok toen gaf hij een enorme gil daarop sprak hij van arbo-wet van recht in het geheel getooid met sjaal en vakbondspet voer hij hun naar het kasteel de vakbondsman die klopte aan en duizend ogen staarden Het einde hunner slavenbaan zou hun eindlijk laten aarden Knarsend opende de poort een stroom van ijzig koele lucht zoog alle werkers naar de court krijsend sloeg één op de vlucht Op het bordes daar stond de graaf en sloeg de vluchter gade tot een van haat vervulde slaaf hem raakte met diens spade De oude graaf zeeg stil ineen dit was het grote teken waarop het slot als stof verdween en neersloeg als een deken De vakbondsman knikte voldaan zijn doel was reeds bereikt wat had hij toch een mooie baan Zijn ziel was reeds verrijkt De bijltjes erbij neergelegd voelden zij't gemis van het leven van een knecht zonder lucht zo fris Spontaan ging men in blijde draf de vakbondsman voorbij en daalde snel de mijngang af en voelden zich pas vrij in mijnschachtlucht vol kolengruis kwamen zij pas tot hun recht zij voelden zich er waarlijk thuis hun leven was nog niet zo slecht EINDE