Een zee van tranen op een oude vissersboot voer een oude bonk met ruige baard en houten poot die naar diesel stonk Kauwend op zijn pruimtabak dacht hij aan z'n lief opgesloten in de bak schreef ze hem een brief Op volle zee mocht hij hem lezen slechts in't bijzijn van zijn boot onbereikbaar moest zij wezen want haar zonden waren groot De visser las met grote ogen dat zijn vrouw en beste vriend hem sinds jaar en dag bedrogen waaraan had hij dít verdiend? Stil verbeet de man zijn tranen doch zijn poot hield hij niet stil gedwongen hinkte hij zo banen tot hij kramp kreeg in zijn bil Toen werd het besluit genomen 't roer werd ijlings omgegooid en na vele uren stomen was hij woester als nog nooit Toen zijn boot was aangemeerd stond hij briezend op de pier met een hart door wrok verteerd in zijn hand het briefpapier Een bitter plan kwam in hem op hij moest en zou zijn pijn vergelden al zou hij sterven aan de strop zulke plannen kreeg hij zelden Allereerst kocht hij een schep een kleine doch met punt van staal, bedoeld voor graven en gemep een kleine tik is snel fataal. Hij wachtte toen tot middernacht het uur dat wakers dromend zijn en groef toen snel en onverwacht een weg naar de cel van't venijn onopgemerkt kwam hij daar boven badend in het zweet en u zult het niet geloven zij lag daar ontkleed Beduusd liet hij zijn schepje vallen had zij niet een ronde buik? sterker nog: zij ging bevallen niet een allerdaags gebruik Ik zal u de details besparen d'oude bonk ging van zijn stokje en pas uren na het baren werd hij wakker in dat hokje

Naast hem lag de kleine spruit z'n moeder lang verdwenen de oude bonk bekeek de guit en begon te wenen Het leek of hij zich zelf daar zag in die zeewier groene ogen diezelfde kin, die rauwe lach zijn lief had hem wat voorgelogen Een minnaar was er nooit geweest! zij had geen bij-relatie slechts eenzaamheid had zij gevreesd vandaar die consternatie Aan 't eind der tunnel wachtte zij inmiddels bijgekomen hij bracht hen toen naar zijn galei 't schip ving aan te stomen Van verre klonk een woest geblaf de schippers ogen tuurden De klopjacht kwam snel op hen af de kwade wakers vuurden De visser trok de trossen los en spoedde naar zijn rad maar 't noodlot trof de oude vos zijn poot bleef steken in een gat Als grote schietschijf stond hij daar met schipperstrui als enig schild. Een kogelregen trof hem zwaar zijn trotse lichaam beefde wild Een kreet van pijn ontsteeg zijn keel het ging door merg en been het bloedverlies werd hem te veel hij zakte door zijn been In de armen van zijn lief keek hij haar nog één keer aan de dood sloeg toe als stille dief ze zag zijn ogen neder slaan haar werd geen tijd gegund voor rouw want ook op haar werd reeds gevuurd zij hees de zeilen dus maar gauw nu voer het scheepje onbestuurd Al ras voer zij op open zee omringd door slechts het koele blauw slechts haar kleine zeilde mee ze voelde zich een vissersvrouw Haar man gaf zij een zeemansgraf hij zou de zee nu gaan verrijken Zijn dood ervoer zij als haar straf nimmer zou zij land bereiken Twintig jaar zijn reeds verstreken de vrouw is oud, het kind een man Eeuwig dolend door haar streken Lezers, ik smeek u, leert hiervan! EINDE